Interview: Het verhaal achter Als Thuis – in gesprek met Romy en Jeremy

Neem ons mee terug naar het allereerste begin: hoe ontstond het idee voor Als Thuis, en wanneer voelde je dat jullie hier samen echt iets van wilden maken?

Het idee van Als Thuis is eigenlijk ontstaan vanuit het gevoel dat het anders moest én anders kon. We werkten allebei al langere tijd in de zorg en waren daarin misschien altijd wel een beetje de ‘eigenwijzen’. We stelden veel vragen en keken regelmatig anders naar situaties.

We waren eerst collega’s van elkaar en kregen later een relatie. Ook buiten het werk hadden we het daardoor vaak over situaties die we tegenkwamen. Regelmatig zeiden we tegen elkaar: “Dit moet toch echt anders kunnen?” Of: “Hoe kan het dat dit binnen de zorg zo georganiseerd is?”

Op een gegeven moment zei Jeremy tegen Romy: “Dan gaan we het zelf doen.”

Binnen een grotere organisatie of onder een werkgever merkten we dat er altijd kaders en systemen waren waarbinnen je moest werken. Dat is begrijpelijk, maar wij voelden sterk de behoefte om het geheel zelf vorm te kunnen geven. Om daadwerkelijk te kunnen doen wat volgens ons nodig was, ook als dat betekende dat je soms buiten de gebruikelijke paden moest denken.

We zijn ons juist gaan richten op mensen voor wie een passende plek niet vanzelfsprekend was. Mensen die soms letterlijk tussen wal en schip vielen of bij wie eerdere woon- of zorgplekken niet passend bleken.

Voor die mensen wilden we een plek creëren waar niet hun problematiek centraal stond, maar de vraag: wat heb jij nodig om je hier thuis te kunnen voelen?

Daar is Als Thuis uit ontstaan.

De naam ‘Als Thuis’ roept direct een warm en vertrouwd gevoel op. Wat betekent ‘je thuis voelen’ voor jou persoonlijk, en welk gevoel wilden jullie vanaf het begin met Als Thuis creëren?

Voor ons betekent thuis vooral rust en veiligheid. Het gevoel dat je mag zijn wie je bent.

Dat betekent niet dat er geen begeleiding, afspraken of structuur is. Juist wel wanneer iemand dat nodig heeft. Maar de hulp staat naast je en wordt zoveel mogelijk samen met jou vormgegeven. Je mag zelf invloed hebben op hoe je woont, welke stappen je wilt zetten en in welk tempo je dat doet.

Een hulpvraag hoeft bij ons daarom ook niet altijd te zijn: “Ik wil zelfstandiger worden” of “Ik wil doorstromen.” Een heel legitieme hulpvraag kan ook zijn: “Ik wil gewoon rust ervaren.”

Wij bieden volwassenenzorg en vinden het belangrijk dat mensen weten dat ze niet verplicht hoeven door te stromen. Natuurlijk kan iemand zich ontwikkelen naar meer zelfstandigheid of uiteindelijk ergens anders gaan wonen. Maar dat hoeft niet het einddoel te zijn.
Als iemand zijn plek bij Als Thuis gevonden heeft en daar oud wil worden, dan mag dat ook een perspectief zijn.

We werken vanuit samenwerking. We bieden structuur waar dat nodig is en laten los waar dat kan en gewenst is. Maar of iemand nu veel of weinig ondersteuning nodig heeft: we proberen gedurende het hele proces naast iemand te blijven staan.

Als Thuis mag uiteindelijk ook gewoon je thuis zijn.

Wat mogen bewoners bij Als Thuis ervaren wat volgens jullie niet vanzelfsprekend is binnen iedere woonomgeving?

Dat ze thuiskomen.

Natuurlijk hebben wij ook huisregels, afspraken en een duidelijke visie. Maar binnen die kaders proberen we zo min mogelijk vanuit ‘moeten’ te werken.

We willen eerst begrijpen wie iemand is. Wat geeft iemand rust? Waar wordt iemand gelukkig van? Wat veroorzaakt juist spanning? En welke manier van begeleiden helpt iemand daadwerkelijk verder?

Daarbij vinden we voorspelbaarheid en vertrouwde gezichten ontzettend belangrijk. In alle jaren dat Als Thuis bestaat hebben we bijvoorbeeld nog nooit met externe invallers gewerkt. De mensen die bij jou binnenkomen en jou begeleiden, zijn mensen die jou kennen. En andersom ken jij hen ook.

Daarnaast zijn onze lijnen heel kort. Wanneer er iets speelt, willen we niet dat een bewoner moet wachten omdat een vraag eerst langs verschillende afdelingen of overlegstructuren moet. Als iets anders moet, proberen we snel te kijken wat mogelijk is.
En misschien nog wel het belangrijkste: we proberen niet voortdurend te kijken naar wat iemand niet kan.

We willen ontdekken wat er gebeurt wanneer iemand zich veilig voelt, vertrouwen krijgt en ruimte ervaart om zichzelf te zijn. Soms zie je dan dat gedrag of problematiek die jarenlang heel bepalend is geweest, ineens veel minder op de voorgrond hoeft te staan.

Dat is voor ons thuiskomen: niet steeds hoeven bewijzen dat je ergens past, maar ervaren dat er samen met jou een plek wordt gemaakt die passend is.

Hoe zorgen jullie ervoor dat bewoners zoveel mogelijk zichzelf kunnen blijven en hun eigen gewoontes, voorkeuren en persoonlijkheid een plek behouden?

Door niet voor iemand te bepalen hoe zijn of haar leven eruit zou moeten zien.

We maken hulpvragen, plannen en structuren zoveel mogelijk samen met de bewoner. Daardoor heeft eigenlijk geen enkele bewoner bij Als Thuis exact hetzelfde plan, dezelfde hulpvraag of dezelfde dagstructuur.

De één heeft veel behoefte aan voorspelbaarheid en vaste afspraken, terwijl een ander juist meer vrijheid nodig heeft. De één wil graag werken of zich verder ontwikkelen, terwijl een ander eerst rust nodig heeft. Dat mag naast elkaar bestaan.
Er is ruimte voor keuze en eigen inbreng. En wanneer iets niet werkt, durven we opnieuw te kijken.

We staan ook open voor nieuwe mogelijkheden, ideeën en experimenten. Niet alles hoeft te passen binnen de manier waarop het altijd gedaan is. Soms moet je iets durven proberen om te ontdekken wat iemand werkelijk helpt.

Daarbij proberen we gedrag niet alleen te begrenzen, maar vooral te begrijpen. Wat zit erachter? Wat probeert iemand duidelijk te maken? En kunnen wij misschien iets veranderen aan de omgeving of onze begeleiding waardoor het voor die persoon beter werkt?

Voor ons is dat zorg op maat: niet iedereen hetzelfde bieden, maar iedereen bieden wat voor hem of haar nodig is.

Jullie zijn niet alleen partners, maar werken ook samen aan Als Thuis. Waarin verschillen jullie van elkaar en hoe vullen jullie persoonlijkheden, talenten en manieren van werken elkaar aan?

Leuke vraag, want het grappige is dat we behoorlijk verschillend zijn en ook heel anders kunnen werken, terwijl we uiteindelijk precies dezelfde visie en missie voor ogen hebben.

Romy’s kracht ligt vooral bij de inhoud, de relatie en de verdieping. Romy wil begrijpen wat er achter iemand zit en vanuit samenwerking onderzoeken wat iemand nodig heeft. Als iemand gemotiveerd is en samen stappen wil zetten, kan Romy daar enorm voor gaan.

Jeremy is veel meer de projectman. Hij heeft veel ervaring met crisiswerk en het opzetten en ontwikkelen van locaties. Hij kan daardoor ontzettend snel schakelen, kansen zien en beslissingen nemen.
Dat verschil werkt voor ons juist goed.

Soms zorgt Jeremy ervoor dat Romy sneller een stap durft te zetten. Andersom kan Romy hem soms laten vertragen en zeggen: wacht even, laten we nog eens goed kijken wat hier werkelijk nodig is.

We benutten elkaars kwaliteiten en vangen tegelijkertijd elkaars valkuilen op.

Misschien is dat ook wel een deel van wat Als Thuis zo eigen maakt. Zoals je binnen een thuis verschillende persoonlijkheden hebt die ieder iets anders toevoegen. We hoeven niet hetzelfde te zijn om dezelfde richting op te gaan.

Als je uit alle jaren van Als Thuis één moment mag kiezen dat er echt uitspringt, welk moment is dat dan?

Oeeeeeeeee… dat is echt moeilijk kiezen!

Maar als we één moment moeten noemen, dan denken we toch aan het allereerste begin.
We namen een bestaande locatie over en kwamen daar voor het eerst binnen met het besef: nu mogen we het echt op onze manier gaan doen.

Een van de eerste dingen die we deden was eigenlijk heel symbolisch. We hebben letterlijk en figuurlijk de deuren van het slot gehaald en opengegooid.

Dat klinkt misschien als iets kleins, maar voor ons stond dat voor veel meer. We wilden niet beginnen vanuit beheersing en beperking, maar vanuit vertrouwen, nabijheid en samenwerking.

Vanaf dat moment konden we gaan bouwen aan de plek die we al die tijd in ons hoofd hadden.
Natuurlijk is er daarna ontzettend veel gebeurd en hebben we veel bijzondere momenten meegemaakt met bewoners. Maar dat moment waarop die deuren opengingen, staat voor ons nog steeds symbool voor het begin van Als Thuis.

Niet eerst bedenken waarom iets niet kan, maar samen onderzoeken wat er wél mogelijk is.

Wanneer is Als Thuis voor jullie écht geslaagd? Welk gevoel hopen jullie dat bewoners en hun dierbaren meenemen uit hun tijd bij Als Thuis?

Als Thuis is voor ons geslaagd wanneer we mensen het gevoel hebben kunnen geven van:

“Hè hè… eindelijk ben ik op mijn plek.”

Eindelijk thuis.
Eindelijk kan ik mijn positieve zelf zijn.
Eindelijk voel ik mij begrepen.
Eindelijk hoef ik niet voortdurend uit te leggen waarom ik ben zoals ik ben.
Eindelijk is het oké.

Als een bewoner dat gevoel heeft ervaren, dan hebben we volgens ons iets heel belangrijks bereikt.
Daarnaast hebben we in januari 2026 een nieuwe grote stap gezet met de start van Coöperatie Als Thuis. Daarmee willen we uiteindelijk bereiken dat we rondom iemand steeds completer kunnen ondersteunen. Niet alleen wonen, maar waar nodig ook begeleiding, daginvulling, ontwikkeling en behandeling met elkaar verbinden.

Onze droom is dat iemand niet telkens opnieuw naar een andere organisatie of een ander systeem hoeft wanneer de hulpvraag verandert. Dat we samen kunnen blijven kijken: wat heb jij op dit moment nodig en wie kan daarin naast jou staan?

Van de start van iemands traject tot het moment waarop iemand onze ondersteuning niet meer nodig heeft, of misschien juist besluit dat Als Thuis de plek is waar hij of zij oud wil worden.

Als we dát kunnen bieden, en iemand uiteindelijk kan zeggen “hier mocht ik echt mezelf zijn”, dan is Als Thuis voor ons geslaagd.